2016-04-30, Koninginnedag?

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag, al twee jaar niet meer. En toch hè, en toch voelt het nog wel een beetje zo. Mijn hele leven is het al Koninginnedag op 30 april, nou ja, mijn hele leven tot twee jaar geleden dan.

Tegenwoordig is er een Koningsdag, op 27 april.
Daar moet ik nog steeds aan wennen, en ik ben niet de enige.
Vandaag worden er beslist weer oranje uitgedoste toeristen gespot, want de buitenlandse reisgidsen zijn nog niet allemaal up-to-date.
Her en der hangen ook vlaggen met Oranje wimpel, die er woensdag niet hingen.
Koninginnenacht is nu Koningsnacht, dat voelt ook al zo raar. Nou was het weer er ook niet naar hoor, om ergens te gaan zitten, dus de straten in Utrecht waren erg leeg die nacht.

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag.
Maar het is wel mooi weer!

Einddag

Het is mijn einddag, althans, de verjaring ervan.
Vannacht 20 jaar geleden ging mijn lichtje uit, en werd mijn leven zoals het was beëindigd.
Op dit moment is het exact 20 jaar en 15 minuten geleden.
Voelt een beetje vreemd wel, om zo terug te kijken, het heeft zó’n enorme impact gehad op mijn en ons leven.

Over exact 2 dagen en 2 uur is het mijn 20e herjaardag.
Om half vier ’s nachts werd ik toen even wakker gemaakt, en was ik er weer. Mijn nieuwe leven begon.
Ook wel een beetje vreemd, dat mijn nieuwe leven begon op de verjaring van het einde van mijn moeders leven, 29 jaar eerder. Exact, ja, bijna wel waarschijnlijk.

Ik neem er overmorgen wel een glaasje op, een herjaardag kan je vieren.
Maar die einddag maakt me elk jaar toch weer even een beetje stil.
Dus ga ik nu maar stil naar bed…

Beste Vladimir,

feetjeblogt

3062754563_ae14574c83_qMag ik Vladimir zeggen? Fijn. Ik vroeg me even af, heb je iets meegekregen van onze nationale dag van rouw voor de slachtoffers van de terroristische aanslag (laten we het maar gewoon noemen zoals het is) op de MH17?

Nee? Oh, dan heb je echt iets gemist hoor. Het was niet alleen indrukwekkend, het was zoveel meer dan dat. Het was overweldigend. Dat verdriet een bevolking zo dicht bij elkaar kan brengen. Ik wist het niet. Maar vandaag voelde ik het. Van mijn kleinste teen tot aan mijn kruin. Verbondenheid. Trots. Verdriet. En dankbaarheid.

View original post 528 woorden meer

Winter 2013 in Nederland

Een totaal besneeuwd veld, met hier en daar een zwarte molshoop.
Wat sporen van konijnen en van onze honden, doorkruist door de sporen van diverse vogels.
Voetstappen in de sneeuw waarin ik naast die van mij ook een paar grote ontwaar.
En het is koud. Alhoewel, de kou valt eigenlijk nog wel mee merk ik als ik even stilsta in de beschutting van wat boompjes. Het is de wind die het zo koud maakt.

De honden deert het niet, die hebben hun eigen dikke vachtjas aan en zijn ook lekker aan het rondhollen. Zelfs Sanne van 10 trekt even een sprintje als ze ziet dat ik wat lekkers uit mijn voertas haal. Bandit van “pas” 5 is voortdurend aan het rennen, ik denk gewoon om de lol van het rennen zelf.

Ja, toch wel lekker zo even de kou in!

Waarom dit dwaallichtje?

Ik wandel nogal eens met mijn honden, in de woonwijk of in de uiterwaarden.
Al wandelend laat ik mijn gedachten dwalen, en soms maak ik jullie deelgenoot van deze dwalingen.
Veel plezier met lezen!

=====

This is going to be a blog in Dutch.
Where possible and desirable I will add a translation in English, but that may take some time.

Eend op een stokje?

Iedere vogelsoort heeft een eigen geluid, en eigen gewoontes.
Heb ik altijd geleerd, maar is dat wel zo?

Er zitten nogal wat vogels in en naast het weiland waar ik loop. Diverse eendensoorten, nijlganzen, eksters, kraaien, merels, aalscholvers en kwikstaartjes. Leuk wel, dat gewemel.
De honden weten wel beter dan er achteraan te gaan. Ze mogen het niet, maar hebben inmiddels ook wel door dat die vogels kunnen vliegen en zij niet. En zinloze acties zijn precies dat: zinloos.

Eenden zwemmen, merels niet. Aalscholvers vissen en gaan dan zitten drogen op de boeipaal aan het eind van de krib. Nijlganzen eten gras en mosselen, kwikstaartjes hebben liever een malse vlieg. Eksters schelden, kraaien zitten graag ergens op, eenden zitten vanwege die zwempoten bij voorkeur op de grond. Kunnen ze ook niet af vallen.

Wie schetste dus mijn verbazing toen, op een mistige dinsdagmorgen, op de boeipaal een eend zat te kwaken. Duidelijk hoorbaar, maar niet zo duidelijk zichtbaar. Af en toe kwam er een gedempt antwoord uit het water.
Nou moet je weten dat de bovenkant van zo’n baken bestaat uit drie smalle richeltjes, dat is dus niet de geëigende plek voor een eend.  Vandaar dat ik besloot dat eens nader te bekijken.

Vanwege de mist moest ik er redelijk dichtbij zien te komen, en juist door die mist lukte dat ook zonder het beest te verjagen.
Toen ik het silhouet kon zien werd mijn verbazing alleen maar groter. Het was helemaal geen eend! Zodra hij mij gewaar werd begon hij dan ook verstoord in zijn eigen taal te krassen.
Jawel hoor, daar zat een kraai!

Ik zal wel nooit weten waarom die kraai “eends” aan het praten was. Hij was er wel goed in, getuige de antwoorden die hij kreeg.