Gezondheidszorg…

En waarom is die gezondheidszorg zo duur?
Ik denk dat ik het weet!

Ik heb pijn in mijn achillespees, dus ga ik eind oktober 2014 naar de huisarts.
Die verwijst me na van een afstandje gekeken te hebben hoe dik hij is door naar de podotherapeut.
Daar krijg ik speciaal op maat gemaakte inlegzooltjes (krijg=koop, niet gratis natuurlijk).
Die helpen niet genoeg, dus verwijst deze me door naar de fysiotherapeut. Die maakt eerst een echo, en gaat me daarna te lijf met shockwave therapie.
Dat helpt niet genoeg, integendeel, dus moet ik naar de orthopedisch specialist. Ho stop, eerst weer naar de huisarts want er moet weer een verwijsbrief komen.
De orthopeed kijkt met haar vingers (AU!) en wil eerst weer een echo hebben. Natuurlijk kan dat niet op dezelfde dag dus dat was alweer twee keer parkeergeld, twee keer hondenoppas, en twee keer van Rhenen naar Ede en weer terug rijden.
Op basis van de echo besluit de orthopeed mij door te verwijzen naar de revalidatie-arts.
De revalidatie-arts kijkt ook met zijn vingers (AUAU!) en vindt dat ik met een nachtspalk moet gaan slapen, bij voorkeur helemaal niet meer mag lopen, en neemt mij vervolgens mee op een stevige wandeling naar de gipskamer omdat dat gelukkig wél meteen blijkt te kunnen.
Met de nachtspalk in een tasje laat ik mijn auto maar weer ophalen door de parkeerhulp, dat eind lopen zag ik sowieso al niet meer zitten.
Inmiddels is het eind mei. De revalidatiearts besluit telefonisch dat het allemaal niet genoeg geholpen heeft en komt met twee mogelijkheden. Terug naar de orthopeed voor chirurgisch ingrijpen, of naar de Sint Maartens Kliniek in Nijmegen voor een second (really? More like sixth) opinion.
Ik kies voor de SMK, daar zitten immers de gespecialiseerde orthopeden. Maar daarvoor moet ik wel weer eerst naar de huisarts, want er moet weer een verwijsbrief komen.
Had ik daar niet beter meteen heen gekund? Had een heel aantal stappen en maanden gescheeld!

Maar nu komen we wel bij de aanleiding tot deze klacht.
Gisteren belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling. Eerder hadden ze het verslag van de revalidatie-arts nog niet binnen, en dat is dan niet handig.
Maar gisteren waren er geen artsen aanwezig dus was de praktijk dicht. Zoals zo vaak tegenwoordig.
Vanmorgen belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling.
Maar het telefonisch spreekuur van de aanwezige huisarts was nét voorbij, en de assistente vond toch echt dat ik dat nog een keer met de huisarts moest bespreken.
Morgen belt ze me terug.

Er ligt een verzoek van de revalidatie-arts voor een doorverwijzing naar de SMK, en dat moet dan eerst nog weer met mij besproken worden? Hoezo? In dat verzoek staat duidelijk dat het in overleg met mij is besloten, ik heb een kopie hier!
Of hebben ze zo hard geld nodig dat er weer een telefonisch consult moet komen?

Want tellen jullie mee?

  1. Huisarts – consult
  2. Podotherapeut – consult met zooltjes aanmeten, consult zooltjes aanleggen en goed passend maken, consult controle en constatering dat het niet genoeg is
  3. Fysiotherapeut – intake met echo, 16 x behandeling met shockwave
  4. Huisarts – consult
  5. Orthopeed – consult
  6. ZH Ede – echo
  7. Orthopeed – consult
  8. Revalidatie-arts – consult
  9. ZH Ede – gipskamer nachtspalk
  10. Revalidatie-arts – telefonisch consult
  11. Huisarts – telefonisch consult?
  12. Arts in SMK – consult?
  13. En verder?

Er hebben dus al vijf medisch onderlegde mensen in de afgelopen acht maanden een mening gegeven over mijn achillespees, die meningen komen redelijk met elkaar overeen, maar een oplossing of (werkende) remedie is er nog niet.
Ondertussen heb ik al voor honderden euro’s pijnstillers geslikt, voor 130 euro achillespees braces aangeschaft, voor 150 euro compressiekousen ingekocht want die helpen ook een beetje tegen de pijn. De hondenuitlaatster die ik met ingang van week 21 heb moeten inschakelen heeft me ook al meer dan 400 euro gekost en ik zal haar nog een tijdje nodig hebben. Oja, ik heb ook nog krukken aangeschaft voor 40 euro, omdat je die pas kan huren/lenen als je daar een indicatie voor hebt. Aanschaffen gaat sneller én goedkoper…

Wordt vervolgd…

Advertenties

Kriebels

Vanmorgen werd ik, geheel volgens afspraak, gebeld door mevrouw Doctor Greebe, de SAB nazorgspecialist van het UMCU. Die afspraak werd mij zaterdag per papieren post aangekondigd, verrassing! Wel een welkome verrassing, want ik had namelijk op de jaarlijkse enquête ingevuld als vraag of ik zelf achter de vijf-jaarlijkse controle aan moest of dat dat vanuit het UMCU opgestart zou worden.
Het antwoord was dubbelzinnig, het ziekenhuis wílde dat wel opstarten, maar veel patiënten bleken dat niet zo te kunnen waarderen. Dus deden ze het toch maar niet.
Nou, daar heb je wat aan.

Maar goed, het balletje rolde nu toch, dus gaf mevrouw Greebe hem meteen nog maar een extra zetje: ze gaat het inplannen, en dan krijg ik vanzelf de oproep in de bus.
Op mijn vraag op wat voor termijn dat ongeveer zou zijn was haar antwoord, dat het tussen nu en het einde van de maand werd. Op een donderdag, want dan kan ik meteen na het onderzoek bij haar op consult komen. En twee weken later gaat ze dan telefonisch de uitslag van het onderzoek doorgeven en bespreken.
Sjonge, dát is snel ineens!

En nou heb ik de kriebels.
Vorige keer dat ik zelf om het controle onderzoek had gevraagd, in 2003, wat toen in januari 2004 werd uitgevoerd, kreeg ik de uitslag op 20 februari 2004. Foute boel, dus ben ik op 21 februari gestopt met roken. De neurologe die mij belde schrok zo hoorbaar toen ik “ja” moest zeggen op de vraag of ik nog rookte, en begon zo te hakkelen over de in te plannen behandeldata en of ik dat wel zou halen, dat ik toen na dat telefoongesprek meteen aan Rob had gevraagd om voor mij een afspraak bij een auriculo-therapeut te maken. Met een peuk vanwege de schrik, dat dan weer wel. 😳
Ik rook niet meer, sinds 21 februari 2004 niet meer.
Maar ik heb nu wel de kriebels, ik vind het eigenlijk toch best wel weer spannend nu.

Zei ze dat nou echt?

Een beetje beduusd zit ik op het mij toegewezen zwarte stoeltje in de spreekkamer van de dermatologe. Ik ben daar om naar wat plekjes op mijn armen en een bultje op mijn neusvleugel te laten kijken.
Vooral die plekjes op mijn armen zitten me dwars, je hoort tegenwoordig zoveel over zich uitzaaiende melanomen door de zon, nee jakkes, daar moet ik niet aan denken.
Dat bultje op mijn neusvleugel, ach, dat is een abcesje of een cystetje, weet ik bijna zeker.

“Die plekjes op uw armen zijn gewoon leeftijdswratjes, dat is niets om u druk over te maken. Dat tumortje op uw neusvleugel is wat anders, die moet weg. Maar ik ga er nu eerst een biopt van nemen zodat we kunnen laten bepalen wat voor tumor het is.”

Zei ze dat nou echt? Heb ik een tumortje op mijn neusvleugel? Een TUMORtje?
Slik.
En dan word ik op de behandeltafel gevraagd want ze wil er even een verdovinkje in zetten.
Slik. Dat is met naalden… en ik ben voor niets zo bang als voor naalden…
Gelukkig wordt er een babynaaldje gepakt, kennelijk is er begrip voor mijn angst.
En inderdaad, het naaldje voel ik nauwelijks. De verdoving wel! Geen pijn, maar wel een krankzinnig gevoel, alsof iemand met een grote spuit mijn neus aan het uitspoelen is. Of zoiets, het laat zich vrij moeilijk omschrijven.

We worden vijf minuutjes alleen gelaten, zodat de verdoving zijn werk kan doen. Mijn neus voelt verstopt, mijn hoofd bonst nog van de schrik.
Als ze terug komt neemt ze een flinke lap van het bultje en wat omliggend weefsel mee, en reken maar dat ik dat voel! De verdoving is zo te voelen wat meer naar beneden gezakt dan de bedoeling was, maar toe maar, ze is nu toch al bezig.
De meegekomen verpleegster smeert wat donkerbruin spul erop (nee, geen betadine, daar kan ik niet tegen) wat het bloeden moet stelpen, en na zo’n vijf minuten afdrukken komt er een mooie witte pleister overheen.
Charmant. Maar in het ziekenhuis val je niet echt uit de toon met een pleister, nee toch.

Er zijn meteen een vervolgafspraak (voor de uitslag) en een afspraak met een KNO-arts (die het bultje gaat verwijderen) gemaakt, over twee weken al.
Fijn dat dat allemaal zo snel kan, wachten is niets voor mij.

Wordt vervolgd dus!

Konijnen… ik háát die beesten!

Sja, hoe een wandelingetje langs de Rijn in de zon gistermiddag eindigde met een avondje uit… op de SEH! We waren pas om 22:30 thuis…
Eindresultaat: een gebroken pink (nare breuk ook nog), minimaal vier weken gips, en vooralsnog best veel pijn.
Levensgevaarlijk, die k**konijnen!

Al spelend met de honden viel mij onder het pas gemaaide gras een konijnengat niet op, tot ik mijn voorvoet erin voelde wegzakken… en dan hou je er helemaal niets meer aan.
Overeind krabbelend zag ik ineens dat mijn linker pink naar links wees, en dat hoort niet zo. Hij liet zich ook niet recht trekken (deed toen nog geen pijn), en deed het niet zo heel best meer. Mijn rechter elleboog deed wel pijn, nog, maar die is vermoedelijk alleen zwaar gekneusd.

Rob gebeld dat ik een probleempje had, want autorijden zag ik niet echt zitten zo. Dus heeft hij Annet gebeld, en die is naar de uiterwaarden gekomen. Zij heeft mij en de honden met mijn auto naar huis gebracht, kat en honden eten gegeven, koffie gemaakt, wereldgriet!
Rob had ondertussen zijn avondleerlingen afgebeld en kwam net op tijd voor de koffie.
Daarna heeft hij Annet weer naar haar auto gebracht, en toen werd het de huisartsenpost.
En toen de SEH, anamnese, foto’s, arts, verdoving (gloeiende grrrr!!!), rechtzetten, gips, nog meer foto’s, nog wat verband en een mitella, belt u morgen maar voor een vervolg afspraak.

Nou, ben ik mooi onthand!

Rob geopereerd

Wat is dat een kloteziekenhuis zeg, in Ede.

Moet je om 11 uur aanwezig zijn terwijl je pas om kwart voor drie aan de beurt zou zijn, wordt hij pas om kwart voor VIER opgehaald.
Om vier uur heb je dan een shiftwissel daar, en die verpleegster die toen kwam, draak eerste klas hoor.
Ga ik om half zeven (!) eens vragen of ze wat weten, word ik afgebekt dat ik maar gewoon thuis had moeten wachten dan hadden ze me wel gebeld. En anders had ik m’n mobiel nummer maar moeten achterlaten. Ja hoor, dat mobiel nummer HEBBEN ze ook, de afspraak WAS ook dat ze me op de hoogte zouden houden!

De enige aardige daar waren de zaalarts (die kwam netjes melden dat zijn shift erop zat) en de mevrouw van de catering (die kwam mij koffie brengen, één keertje).

Toen Rob eindelijk terug was gebracht, kwart voor zeven, moest hij nodig plassen, maar dat kost hem op zo’n moment wat moeite. Gek hè…
Nou, mevrouw draak ging daar niet op wachten, hij moest maar bellen als hij dacht dat hij wel kon.

Gelukkig heeft hij een aardige kamergenoot, die heeft beloofd een oogje op hem te houden vannacht, want dat gaat die draak vast niet doen…

Je snapt dat ik over de zeik ging.
Eerst van die reactie van dat mens dat ik maar naar huis had moeten gaan, heeft ze zelf geen man ofzo, iemand waar ze van houdt? Hm…
En toen hoe ze hem behandelde, dat DOE je toch niet zo!

Gelukkig heb ik vrienden, waarvan er twee stuks in de auto zijn gesprongen om mij daar weg te halen want toen ik eenmaal buiten stond knapte er iets… Ik had ook niet meer moeten rijden, dat was beslist een innige ontmoeting met een boom geworden denk ik…
Een derde vriendin heeft de hele dag voor kat en honden gezorgd, en ik mag haar straks nog een keer bellen als ik problemen heb met in m’n eentje drie honden uitlaten.

Maar nou ga ik eerst maar eens wat eten, op één broodje en twee sultana yoghurt biskwietjes ga ik het toch niet helemaal volhouden. Al heb ik reserve zat, dat moet je bijhouden, toch! ;)

Gezondheidszorg…

Ik heb pijn in mijn hiel. Al weken, maar vorige week zaterdagmiddag (14-11) kon ik er helemaal niet meer op staan, woensdagmorgen 18-11 weer niet, dus die woensdag toch maar eens de dokter gebeld.
Ja, nee, de dokter heeft het erg druk, de andere dokter is met vakantie, vrijdagmorgen kunt u terecht. Om half negen, bijna als eerste dus mooi op tijd.

Ja, niet dus, om half negen waren ze al een dik kwartier uitgelopen want de dokter was “wat laat” binnengekomen.

Diagnose: hielspoor (spina calcaneï) of Fásciïtis Plantaris (een niet-bacteriële ontsteking aan het peesblad).
En misschien ook nog wel een gebroken hielbeentje, dus moesten er ook foto’s komen.

Het ziekenhuis gebeld, en daar kon ik tot mijn verbazing binnen twee uur terecht. Goh!
En daarna mocht ik vijf dagen wachten op de uitslag, waarvoor ik dan uiteraard zelf naar de huisarts zou moeten bellen.

Gisteren waren die vijf dagen om.
Toen ik na veel vergeefs in de wachtrij staan eindelijk een echt mens aan de telefoon kreeg was de dokter er niet en wisten ze het allemaal niet.
Vanmorgen konden ze het wel in de computer zien maar dan moest ik de dokter bellen omdat de assistente niet wist wat er allemaal stond, het waren allemaal moeilijke woorden.

Het telefonisch spreekuur is tegenwoordig van 10:30 – 11:00, dus wandeling vervroegd, tussendoor ook nog pillen voor RJ opgehaald, en maar weer gebeld.
De ene dokter over de foto’s: geen breuk te zien, geen hielspoor te zien, dan blijft die fasciitis plantaris (of zoiets) over maar daar moet je dan weer even de andere dokter over bellen want die heeft het gezien dus daar ga ik niet tussen zitten wat zijn mogelijk verdere plan ermee is. Hij is er maandag weer. Nee, morgen is er niemand, en vandaag is hij er ook niet.

Zelf dacht ik dat al, dat het geen hielspoor was, want die moet je echt heel lokaal voelen en dat heb ik niet. Ik heb wel alle verschijnselen van die Fasciadinges, echt allemaal (behalve de uitval dan, zover schijnt het te kunnen komen!), dus dat zal dan wel zo zijn hè.

Leuk dat die artsen zo samenwerken, in die praktijk, daar heb je echt wat aan.

Rob moet morgen onder het mes…

… en ik begin hem te knijpen.
Zijn schouder moet geopereerd worden, omdat de pees naar zijn opperarm spier zowat afgescheurd is.
Daarvoor zal hij onder narcose moeten, en daar zit ik een beetje mee. Hij komt altijd zo beroerd uit een narcose, misselijk en sjacherijnig en onaanspreekbaar, bah.

De nasleep gaat nog erger worden.
Er staan zo’n zes weken hersteltijd voor, waarvan hij de eerste twee/drie echt helemaal niets met die arm mag doen. Enne, het is zijn rechterarm, en hij is rechtshandig…

Hij kan dan dus ook niet autorijden, niet naar zijn werk, niet de schoolbus besturen, dus ik weet al wie er de komende weken mag rijden. Behalve die bus dan, daar hebben we andere mensen voor want ik krijg het stuur van dat bejaarde ding niet rond.

Morgen om 12:00 moet hij zich melden bij de opnamebalie, en dan zal hij een uurtje later geholpen worden. Dagopname, dus eind van de middag ofzo krijg ik hem terug.
Hoop ik.