Het is weer 4 oktober!

Jawel, elk jaar komt die datum terug. En elk jaar zorgt die datum bij mij voor gemengde gevoelens.

Voor veel mensen is het enkel Werelddierendag. Dat is natuurlijk zeer de moeite waard en heel belangrijk, want er leven nog veel te veel dieren door de mens in uitermate slechte omstandigheden. Ook veel wilde dieren worden door de mens bedreigd, hetzij direct, hetzij door aantasting of vernietiging van hun leefgebieden.
Het is hier elke dag dierendag, onze dieren wonen en leven hier, we kunnen ze moeilijk een dag overslaan en dat zouden we ook niet willen.

Maar sinds 1992 is het voor veel mensen in Amsterdam/Bijlmermeer veel meer, toen daar op 4 oktober ineens een vliegtuig uit de lucht viel en op het raakpunt van twee flats terecht kwam. Dat wordt vanmiddag herdacht.
Helaas vinden de media het nodig om ook alle beelden weer te tonen, alsof het allemaal nieuw is. Sja.

En voor mij, mijn vader, en mijn tantes, is het meer.
Op 4 oktober 1966 overleed mijn moeder, zijn vrouw, hun zuster. Vandaag is dat 51 jaar geleden, en tóch denk ik er weer aan. Ik weet zeker dat mijn vader er ook weer aan denkt. Vanavond bellen we ook weer even, dat doen we elk jaar.

Voor mij, en Rob, is het zelfs nóg meer.
Het is de verjaring van de dag dat mijn leven opnieuw begon, in 1995. Mijn “herjaardag”, zo noem ik dat. Ik ben dus 22 geworden vandaag. Lekker jeugdig toch?

Advertenties

2016-04-30, Koninginnedag?

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag, al twee jaar niet meer. En toch hè, en toch voelt het nog wel een beetje zo. Mijn hele leven is het al Koninginnedag op 30 april, nou ja, mijn hele leven tot twee jaar geleden dan.

Tegenwoordig is er een Koningsdag, op 27 april.
Daar moet ik nog steeds aan wennen, en ik ben niet de enige.
Vandaag worden er beslist weer oranje uitgedoste toeristen gespot, want de buitenlandse reisgidsen zijn nog niet allemaal up-to-date.
Her en der hangen ook vlaggen met Oranje wimpel, die er woensdag niet hingen.
Koninginnenacht is nu Koningsnacht, dat voelt ook al zo raar. Nou was het weer er ook niet naar hoor, om ergens te gaan zitten, dus de straten in Utrecht waren erg leeg die nacht.

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag.
Maar het is wel mooi weer!

Einddag

Het is mijn einddag, althans, de verjaring ervan.
Vannacht 20 jaar geleden ging mijn lichtje uit, en werd mijn leven zoals het was beëindigd.
Op dit moment is het exact 20 jaar en 15 minuten geleden.
Voelt een beetje vreemd wel, om zo terug te kijken, het heeft zó’n enorme impact gehad op mijn en ons leven.

Over exact 2 dagen en 2 uur is het mijn 20e herjaardag.
Om half vier ’s nachts werd ik toen even wakker gemaakt, en was ik er weer. Mijn nieuwe leven begon.
Ook wel een beetje vreemd, dat mijn nieuwe leven begon op de verjaring van het einde van mijn moeders leven, 29 jaar eerder. Exact, ja, bijna wel waarschijnlijk.

Ik neem er overmorgen wel een glaasje op, een herjaardag kan je vieren.
Maar die einddag maakt me elk jaar toch weer even een beetje stil.
Dus ga ik nu maar stil naar bed…

Gezondheidszorg…

En waarom is die gezondheidszorg zo duur?
Ik denk dat ik het weet!

Ik heb pijn in mijn achillespees, dus ga ik eind oktober 2014 naar de huisarts.
Die verwijst me na van een afstandje gekeken te hebben hoe dik hij is door naar de podotherapeut.
Daar krijg ik speciaal op maat gemaakte inlegzooltjes (krijg=koop, niet gratis natuurlijk).
Die helpen niet genoeg, dus verwijst deze me door naar de fysiotherapeut. Die maakt eerst een echo, en gaat me daarna te lijf met shockwave therapie.
Dat helpt niet genoeg, integendeel, dus moet ik naar de orthopedisch specialist. Ho stop, eerst weer naar de huisarts want er moet weer een verwijsbrief komen.
De orthopeed kijkt met haar vingers (AU!) en wil eerst weer een echo hebben. Natuurlijk kan dat niet op dezelfde dag dus dat was alweer twee keer parkeergeld, twee keer hondenoppas, en twee keer van Rhenen naar Ede en weer terug rijden.
Op basis van de echo besluit de orthopeed mij door te verwijzen naar de revalidatie-arts.
De revalidatie-arts kijkt ook met zijn vingers (AUAU!) en vindt dat ik met een nachtspalk moet gaan slapen, bij voorkeur helemaal niet meer mag lopen, en neemt mij vervolgens mee op een stevige wandeling naar de gipskamer omdat dat gelukkig wél meteen blijkt te kunnen.
Met de nachtspalk in een tasje laat ik mijn auto maar weer ophalen door de parkeerhulp, dat eind lopen zag ik sowieso al niet meer zitten.
Inmiddels is het eind mei. De revalidatiearts besluit telefonisch dat het allemaal niet genoeg geholpen heeft en komt met twee mogelijkheden. Terug naar de orthopeed voor chirurgisch ingrijpen, of naar de Sint Maartens Kliniek in Nijmegen voor een second (really? More like sixth) opinion.
Ik kies voor de SMK, daar zitten immers de gespecialiseerde orthopeden. Maar daarvoor moet ik wel weer eerst naar de huisarts, want er moet weer een verwijsbrief komen.
Had ik daar niet beter meteen heen gekund? Had een heel aantal stappen en maanden gescheeld!

Maar nu komen we wel bij de aanleiding tot deze klacht.
Gisteren belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling. Eerder hadden ze het verslag van de revalidatie-arts nog niet binnen, en dat is dan niet handig.
Maar gisteren waren er geen artsen aanwezig dus was de praktijk dicht. Zoals zo vaak tegenwoordig.
Vanmorgen belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling.
Maar het telefonisch spreekuur van de aanwezige huisarts was nét voorbij, en de assistente vond toch echt dat ik dat nog een keer met de huisarts moest bespreken.
Morgen belt ze me terug.

Er ligt een verzoek van de revalidatie-arts voor een doorverwijzing naar de SMK, en dat moet dan eerst nog weer met mij besproken worden? Hoezo? In dat verzoek staat duidelijk dat het in overleg met mij is besloten, ik heb een kopie hier!
Of hebben ze zo hard geld nodig dat er weer een telefonisch consult moet komen?

Want tellen jullie mee?

  1. Huisarts – consult
  2. Podotherapeut – consult met zooltjes aanmeten, consult zooltjes aanleggen en goed passend maken, consult controle en constatering dat het niet genoeg is
  3. Fysiotherapeut – intake met echo, 16 x behandeling met shockwave
  4. Huisarts – consult
  5. Orthopeed – consult
  6. ZH Ede – echo
  7. Orthopeed – consult
  8. Revalidatie-arts – consult
  9. ZH Ede – gipskamer nachtspalk
  10. Revalidatie-arts – telefonisch consult
  11. Huisarts – telefonisch consult?
  12. Arts in SMK – consult?
  13. En verder?

Er hebben dus al vijf medisch onderlegde mensen in de afgelopen acht maanden een mening gegeven over mijn achillespees, die meningen komen redelijk met elkaar overeen, maar een oplossing of (werkende) remedie is er nog niet.
Ondertussen heb ik al voor honderden euro’s pijnstillers geslikt, voor 130 euro achillespees braces aangeschaft, voor 150 euro compressiekousen ingekocht want die helpen ook een beetje tegen de pijn. De hondenuitlaatster die ik met ingang van week 21 heb moeten inschakelen heeft me ook al meer dan 400 euro gekost en ik zal haar nog een tijdje nodig hebben. Oja, ik heb ook nog krukken aangeschaft voor 40 euro, omdat je die pas kan huren/lenen als je daar een indicatie voor hebt. Aanschaffen gaat sneller én goedkoper…

Wordt vervolgd…