Zieke oude Cassie

Nou, dat was me het dagje wel weer.
Ik kwam beneden vanmorgen, zat alles onder de dunne poep. De vloer, het kattenbankje, de hondenmanden, de vensterbank voor, de keuken, de mat voor de keukendeur had een bergje “maaginhoud” van de poes, achter de eettafel lag ook een poeltje slijm met haarballen…
En dan moest ik nog ontbijten! ­čśŽ
Oftewel, het ging ineens even niet zo goed met Cassie, onze poes van 16,5 jaar oud. Ze liep raar met een kromme rug, en verloor overal druppeltjes heel dunne diarree. Ook als ze ergens zat of lag, wat dus bijna overal was geweest.

Dierenarts gebeld, John gebeld of hij de honden even uit wilde laten, de ergste rommel even weggeruimd en een boterham naar binnen gepropt, en geprobeerd om nog op tijd bij de Lingehoeve te zijn. Lukte natuurlijk nooit, vanuit Rhenen gaat dat echt niet in drie minuten…
Allerlei vragen of ze iets verkeerds gegeten kon hebben (nee), of ze schoonmaakmiddel binnen gekregen kon hebben (nee), of ze koorts had (nee), of dit gisteren ook al zo was (nee natuurlijk niet, dan had ik er gisteren al wel gestaan!), of de andere katten en honden ergens last van hadden (nee).

Prikje gekregen tegen de misselijkheid, pasta tegen de diarree, en pillen tegen weet ik het. Dus zei ik gelijk al, een pil krijg je er niet in bij haar. Nee, moest toch.
Poes maar op de badkamer geïnstalleerd met voer, water, en kattenbak. En een oude handdoek om op te liggen.
Lang verhaal maar iets inkorten, die pil krijg je er niet in bij haar, Rob heeft het geprobeerd. De pasta gaat redelijk makkelijk het bekkie in, al denkt Cassie duidelijk anders over de “smakelijkheid” van het spul.
Ze verliest nu al minder viezigheid dus de finidiar doet zijn werk. Ze wilde net ook wel een beetje eten, goed teken toch?

Ik dacht vanmorgen echt dat dit haar laatste dag hier ging zijn, zo liep ze erbij. Maar nu denk ik dat ze nog wel 17 of 18 kan worden! Wie weet?

Winter 2013 in Nederland

Een totaal besneeuwd veld, met hier en daar een zwarte molshoop.
Wat sporen van konijnen en van onze honden, doorkruist door de sporen van diverse vogels.
Voetstappen in de sneeuw waarin ik naast die van mij ook een paar grote ontwaar.
En het is koud. Alhoewel, de kou valt eigenlijk nog wel mee merk ik als ik even stilsta in de beschutting van wat boompjes. Het is de wind die het zo koud maakt.

De honden deert het niet, die hebben hun eigen dikke vachtjas aan en zijn ook lekker aan het rondhollen. Zelfs Sanne van 10 trekt even een sprintje als ze ziet dat ik wat lekkers uit mijn voertas haal. Bandit van “pas” 5 is voortdurend aan het rennen, ik denk gewoon om de lol van het rennen zelf.

Ja, toch wel lekker zo even de kou in!