Konijnen… ik háát die beesten!

Sja, hoe een wandelingetje langs de Rijn in de zon gistermiddag eindigde met een avondje uit… op de SEH! We waren pas om 22:30 thuis…
Eindresultaat: een gebroken pink (nare breuk ook nog), minimaal vier weken gips, en vooralsnog best veel pijn.
Levensgevaarlijk, die k**konijnen!

Al spelend met de honden viel mij onder het pas gemaaide gras een konijnengat niet op, tot ik mijn voorvoet erin voelde wegzakken… en dan hou je er helemaal niets meer aan.
Overeind krabbelend zag ik ineens dat mijn linker pink naar links wees, en dat hoort niet zo. Hij liet zich ook niet recht trekken (deed toen nog geen pijn), en deed het niet zo heel best meer. Mijn rechter elleboog deed wel pijn, nog, maar die is vermoedelijk alleen zwaar gekneusd.

Rob gebeld dat ik een probleempje had, want autorijden zag ik niet echt zitten zo. Dus heeft hij Annet gebeld, en die is naar de uiterwaarden gekomen. Zij heeft mij en de honden met mijn auto naar huis gebracht, kat en honden eten gegeven, koffie gemaakt, wereldgriet!
Rob had ondertussen zijn avondleerlingen afgebeld en kwam net op tijd voor de koffie.
Daarna heeft hij Annet weer naar haar auto gebracht, en toen werd het de huisartsenpost.
En toen de SEH, anamnese, foto’s, arts, verdoving (gloeiende grrrr!!!), rechtzetten, gips, nog meer foto’s, nog wat verband en een mitella, belt u morgen maar voor een vervolg afspraak.

Nou, ben ik mooi onthand!