Ree…

Wat gisteren erg leuk begon, met een puppentoets (en ik mag altijd betasten doen ofwel pupknuffelen), een leuke Rally-O les, en tot slot een goed verlopen examen met Sanne, eindigde wat minder leuk.

Met het naar huis rijden (ik voorop, Peter achter mij aan) ging het mis.
Twee reeën schoten net vóór mij de weg over, en dat kon nèt doordat ik hard remde en naar rechts stuurde. Ware het niet dat de achterste zich op het laatste moment bedacht en weer terug sprong… vol tegen mijn bumper aan.

Peter stond gelukkig op tijd stil, want dat ree liep dus niet erg hard meer. Rechterachterpoot duidelijk gebroken, bekken waarschijnlijk gekraakt…
In mijn spiegel kon ik zien dat het dier weer rechts het bos in ging, dus auto veilig weggezet en teruggelopen. Ja, je laat dat niet zomaar liggen hè, wisten jullie dat je dan zelfs strafbaar bent!

Er was inmiddels nog een auto gestopt, en de bewoner van dat huis die net in zijn tuin bezig was geweest maar alleen de klap had gehoord kwam ook poolshoogte nemen.

Peter stond de politie al te bellen toen ik daar weer kwam (ik loop niet zo hard hè ), en ik heb zelf maar even naar RJ gebeld dat we “wat later” zouden zijn.

De bewoner, en Peter en ik, waren het erover eens dat we niet het bos in moesten gaan om hem niet verder op te jagen, maar de vrouw van het gestopte stel luisterde zelfs niet naar haar man/vriend en ging tóch het bos in. Met als gevolg dat het ree uit ons zicht verdween, het dier was eerder nog wel zichtbaar geweest tegen die helling aan. Beetje zeverig mens, wij kregen de indruk dat ze hem in de kofferbak naar de dierenarts had willen brengen. Ja sorry hoor, maar dat heeft geen zin meer met zo’n zwaargewond dier. Helaas, vind ik ook, maar daar moet je wel realistisch in blijven, hoe pijnlijk het ook is.

Na verloop van tijd konden wij het stel overtuigen dat ze toch niets konden doen, en heb ik die vrouw aangeraden toch maar te gaan omdat zij volgens mij hier niet zo goed tegen kon. Die man keek zowaar dankbaar geloof ik, dat hij weg kon!

En niet lang daarna kwam de boswachter, ja hoor, de heer Van Zanten himself.
Heel serieus gezicht, ja mevrouw, maar ik ga hem wel doodschieten hoor. Beetje verbaasd dat ik niet geschokt was geloof ik? Nee duh, ik had niet anders verwacht, zo’n beestje oplappen heeft geen enkele zin, dat weet ik ook wel.
Mijn gegevens moest hij ook hebben, en volgens mij viel bij hem het kwartje niet bij naam en adres van mij. Voor mijn kenteken moest hij zijn verrekijker pakken, dat wist ik echt niet, heb die auto net 9 dagen!
Toen begon hij erover dat ik recht had op het ree, om mee te nemen. Al ging zijn voorkeur ernaar uit om het beest terug te geven aan de natuur. Ik vroeg nog bijna welke poelier zo heet…

Afijn, alles geregeld, terug naar mijn auto met Peter langzaam rijdend achter mij aan.
De schade moest hij me aanwijzen, een paar hele kleine krasjes en meer niet. Dat viel me heel erg mee, ik had al visioenen gehad van halve bumpers en gebroken koplampen… Ik weet niet wat een ree weegt, maar de klap was wel erg hoorbaar geweest en kennelijk best hard.

En toen? Koele kikker Marlies barstte ineens in tranen uit, snappie dat nou?
Dat doe ik nou altijd hè, is alles voorbij, begin ik te blèren. Slaat nergens op, maar ja… het moest er kennelijk toch uit.
Dus heeft Peter me maar even thuisgebracht, want blèrend kan je niet rijden hè, die kenden we al. Gebeurt me wel vaker de laatste tijd geloof ik…

Peter, dank je wel!

Advertenties