Ik ben een beetje van slag

Sanne is bij de dierenarts, vandaag gaat het eindelijk gebeuren, ze wordt gecastreerd. (Jaja, ik wéét dat jullie me willen verbeteren, gesteriliseerd moet ik van jullie zeggen, maar het IS een castratie, alles gaat eruit!)

Dat vind ik prima, want ik moet er helemaal niet aan denken dat ze loops zou worden hier. Twee reuen in huis, weliswaar ook gecastreerd, maar die neus doet het nog best hoor! Maar bovendien was ons verteld dat ze elke keer ook ontzettend schijnzwanger wordt, dus eigenlijk had dit al járen geleden moeten gebeuren.

Meteen wordt ook haar gebit schoongemaakt, ze heeft verschrikkelijk tandsteen en daar ook nogal last van. En haar ribbenkast wordt even nagekeken, want het vermoeden bestaat dat ze daar wat schade heeft omdat ze op één locatie erg heftig op druk reageert. Gebroken? Ik hoop het niet, want dat zou op die locatie maar door één ding veroorzaakt kunnen zijn…

Waarom ben ik dan van slag?
Omdat ik omkeek toen ik de deur dicht deed.
Ze stond daar, de dierenarts had haar vast, ze had het eerste prikje net gehad (wat haar ook al pijn had gedaan, dat kon ik zien), en ze keek me na.
Koppie een beetje scheef, oren in attentiestand, en die ogen…

Ik verbaas me zelf erover.
Ze is nu zeseneenhalve (6.5) week bij ons, heb ik in die korte tijd dan al zó’n hechte band met haar opgebouwd?
Ja dus. Ik heb haar vertrouwen gewonnen, en haar het vertrouwen in mensen teruggegeven.
Ik ben dagelijks met haar bezig, ze moet een goed jaar knuffeltekort inhalen lijkt het wel, ze moet weer vertrouwd raken met aanrakingen overal, maar ook met regels. Ik ben heel consequent met haar, zodat ze weet waar ze aan toe is en niet voor onbegrijpelijke verrassingen (voor haar) komt te staan.
Ik heb inmiddels ook vertrouwen in haar, genoeg om haar in de uiterwaarden los te durven laten, want ik wéét dat ze terug komt. En ZIJ weet dat ze terug kán komen zonder een knal te krijgen, dus ze komt als een speer elke keer. Frolic helpt daarbij wel trouwens! ;)

Kennelijk heeft al die liefde/tijd/aandacht die ik in haar gestoken heb ook zijn weerslag op mijzelf, ze is al helemaal “mijn meisje” geworden.
Sja…