Bandit, even wat uitleg voor wie het (nog) niet wist

Omdat jullie allemaal regelmatig met Bandit te maken hebben, sommigen regelmatig ook met hem lopen, en ik dat graag zo wil houden, denk ik dat jullie ook moeten weten wat we ons inmiddels (december 2008) gerealiseerd hebben.
Ik hoop dat jullie hem blijven zien voor wat hij is, gewoon een lief beest, en dat jullie ons willen helpen met wat toch iets moeilijker blijkt te liggen dan wij eerst dachten.

Ik zet het hieronder zoals ik het ook al op mijn gedragsclubje gezet had. (Inmiddels staat het daar niet meer!)

Na veel gesprekken met ter zake kundige mensen, mailtjes hier en daar, en veel observeren met de mogelijke diagnose al in het achterhoofd, is het ons duidelijk geworden.

Bandit, ons drukke blonde chaootje, heeft inderdaad ADHD en een lichte vorm van Autisme.
Eigenlijk voldoet hij niet aan de minimale diagnostische criteria voor autisme, en moeten we zijn probleem dus benoemen met PDD-NOS. Vreselijk vage term voor iets wat niet duidelijker benoemd kan worden, dus hou ik het gewoon maar op autisme maar dan in een lichte vorm.

Voor de nieuwsgierigen: PDD-NOS betekent niets méér dan Psychiatric Development Disorder – Not Otherwise Specified.
Daar kan je dus eigenlijk alle kanten mee op, lekker vaag dus.

Hoe uit zich dat bij Bandit?
Ik heb het volgende lijstje aan een paar mensen voorgelegd, en ze kwamen allemaal, zonder uitzondering, tot dezelfde conclusie.
Kan zich het ene moment prima zelf vermaken, heeft dan ineens weer aandacht nodig.
Bij vlagen heel druk, rem kapot?
Raakt heel erg van streek van vreemde mensen op vreemde tijdstippen in huis.
Schakelt af na flink onder druk te zijn gezet (MOEST een paar dingen doen), lijkt dan ineens “niet thuis”, lijkt te staan dagdromen, doet dan even niet meer mee.
Bij vlagen heel knuffelig/steunzoekerig.

Het klopt ook met de diagnose dat:
Verbale correcties (stemverheffing, NEE, FOEI) buitensporig veel indruk maken. Dat zou meteen ook verklaren waarom hij af en toe doodsbang voor ons lijkt te zijn, terwijl iedereen weet dat wij hem echt niet in elkaar tremmen.
Die extreme angst voor onbekende mensen en geluiden eigenlijk geen angst is, maar meer onvermogen om met nieuwe/vreemde zaken om te gaan.
Hij bekenden met overdreven enthousiasme begroet, zowel thuis als buiten, en dan even helemaal niet meer te remmen is.

Hoe moeten we hiermee omgaan?
Sja, mijn eerste reactie is eigenlijk dat ik geen flauw idee heb voor wat betreft de beste aanpak.
Desgevraagd blijven ook de meeste deskundigen mij het antwoord schuldig, simpelweg omdat er geen beste aanpak ís.
Schieten we dus ook al niets mee op.

Vooralsnog blijken een aantal handelwijzen de meeste vruchten af te werpen:
Als hij even wegvalt, of juist ineens heel chaotisch begint te doen, even stevig aantikken. Niet hard, we slaan hem niet in elkaar, maar meer wat je ook bij elkaar wel eens doet, even aanstoten. Dat haalt hem weer uit die fugue, en hij kan je dan ook heel verbaasd staan aankijken.
Als blijkt dat hij een opdracht niet snapt, of eng vindt (sprongetjes afgelopen zaterdag, blijfoefening) even helpen. Aanwijzen, meedoen, en vooral rustig blijven. Lukt het niet in één keer, dan wel in twee, of zes…
Als hij de bus uitkomt is hij altijd even helemaal gek. Dat hoort erbij, en hou je ook niet tegen. Riem kort vasthouden en zo snel mogelijk tussen de mensen vandaan, en dan even laten uitrazen aan de volle lijn.
Tijdens de les, als hij een (voor hem) moeilijke oefening heeft gehad, doe ik tussendoor even met hem spelen met het speeltje. Dan komt hij weer helemaal bij, en dat is prachtig om te zien.
Als een oefening even niet lukt, zorgen dat hij tussendoor even iets kan doen wat hij wél goed kan, en daarvoor belonen.
Niet boos of ongeduldig worden, dan is hij het meteen helemaal kwijt en ben je nog verder van huis.

Eigenlijk gewoon je verstand, ogen, en gevoel gebruiken, en vooral in je achterhoofd houden dat het geen onwil of gepuber is (soms wel, maar dat is doorgaans meteen duidelijk aan die pretoogjes van hem) maar dat hij er meestal niets aan kan doen.
Hij is nou eenmaal zo, en daar zullen we het mee moeten doen.

Wel is me nu al duidelijk dat hij nooit een echte GG-topper of Rally-O proefloper zal worden, maar zelfs dat weet je niet van te voren. Hij zit nog volop in zijn ontwikkeling, en wie weet?
Sowieso is het advies al gegeven om iets te gaan doen waar hij vermoedelijk goed in is, dus komend seizoen gaan we Speuren. En misschien ook nog wel Behendigheid doen!

Tot slot nog even dit.
Het lijkt allemaal heel negatief over ons manneke, zo is het zeker niet bedoeld.
Hij is hartstikke vriendelijk, sociaal, lief, gehoorzaam, open, enthousiast, blij, en altijd vrolijk.
Hij is geweldig!