Bandit is een beetje suf…

Vanmorgen om half tien was het dan zo ver, we werden bij de DA binnen geroepen. Het ging gebeuren, Bandit werd gecastreerd!
Notabene, ik was nerveuzer dan ik ooit geweest was, niet voor de ingreep, maar omdat ik weet hoe angstig Bandit kan worden in bepaalde situaties. Er moet in zijn vroege puppentijd toch iets gebeurd zijn waardoor hij nu helemaal panisch is voor kooien en benches, en de DA zelf vindt hij ook maar niets. Nou is dat ook een hele lange man met een behoorlijk harde stem, maar ik vertrouw hem wel volledig, dus waarom mijn hondje dan niet?

En inderdaad, hij dook weg toen hij onderzocht moest worden, en dat hij een prik kreeg vond hij drie keer niks. Ik had afgesproken dat hij daar NIET de kennels in zou gaan, maar dat hij in de behandelkamer in slaap gemaakt zou worden, en dat hij vanuit de OK naar de wachtkamer zou komen om bij mij wakker te worden.
Maar dachten jullie nou dat hij in slaap wou vallen?
Nee hoor, hij bleef worstelen om wakker te blijven, zelfs toen zijn oogleden en bek al op de grond hingen bleef hij nog tegenwerken. Toen ze hem met de brancard kwamen halen was hij nog niet helemaal onder, al betwijfel ik of hij er nog echt wat van mee kreeg.

Om half elf kwamen ze hem weer brengen, maar tegen half twaalf durfde ik het pas aan om met hem naar huis te gaan, zo lang duurde het nog voordat hij weer min of meer op zijn poten kon staan.
Hij wilde wel heel graag mee. Sprong zelf met zijn voorpoten op de achterbumper, om daar vervolgens weer langzaam van af te druipen, haha! Gelukkig had ik hem vast, en kon ik zijn 28 kilo dus zo de auto inhijsen.

En nu is hij thuis.

En nog niet echt bij, zoals jullie wel kunnen zien!