De parabel van de dode ezel

Op een dag verhuist de kleine Wouter naar de provincie en koopt bij een oude boer een ezel voor € 100,00.
De boer moet de ezel de dag erop bij Wouter thuis brengen.

Maar die bewuste voormiddag:

– “Sorry jongen, maar ik heb slecht nieuws: mijn ezel lag deze ochtend dood toen ik hem wilde voederen.”

– “Wel dan, geef me gewoon mijn € 100,00 terug”.

– “Maar dat kan ik niet. Ik heb alles al uitgegeven”.

– “Wel goed dan, breng me dan toch die ezel maar”.

– “En wat ga je er wel mee doen, dan”?

– “Wel, ik ga hem als prijs verloten in een loterij”.

– “Maar je kunt toch geen dode ezel verloten”!

– “Zeker weten van wèl! Ik zal gewoon aan niemand zeggen dat ie dood is.”

Daarop bedenkt de boer dat het eigenlijk zijn probleem niet is en vindt dat hij het voorstel van de jongen niet moet afkeuren.
En hij levert dus de dode ezel af bij de kleine Wouter.

Eén maand later loopt de boer nog eens bij de kleine Wouter langs:

– “En, jongen, hoe is het nu met mijn dode ezel afgelopen”?

– “Wel, zoals ik je al zei: ik heb hem verloot. Ik heb in het totaal 500 loten van € 2,00 per stuk verkocht, en uiteindelijk een winst behaald van € 898,00”!

– “En is er dan niemand geweest die geprotesteerd heeft”?

– “Alleen maar de winnaar. Maar ik heb hem onmiddellijk zijn € 2,00 teruggegeven, en klaar was kees”!
[b]Epiloog:[/b]

Ondertussen zijn de jaren voorbijgegaan.
Wouter is groot geworden en is nu minister van financiën in Nederland !!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s