2016-04-30, Koninginnedag?

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag, al twee jaar niet meer. En toch hè, en toch voelt het nog wel een beetje zo. Mijn hele leven is het al Koninginnedag op 30 april, nou ja, mijn hele leven tot twee jaar geleden dan.

Tegenwoordig is er een Koningsdag, op 27 april.
Daar moet ik nog steeds aan wennen, en ik ben niet de enige.
Vandaag worden er beslist weer oranje uitgedoste toeristen gespot, want de buitenlandse reisgidsen zijn nog niet allemaal up-to-date.
Her en der hangen ook vlaggen met Oranje wimpel, die er woensdag niet hingen.
Koninginnenacht is nu Koningsnacht, dat voelt ook al zo raar. Nou was het weer er ook niet naar hoor, om ergens te gaan zitten, dus de straten in Utrecht waren erg leeg die nacht.

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag.
Maar het is wel mooi weer!

Einddag

Het is mijn einddag, althans, de verjaring ervan.
Vannacht 20 jaar geleden ging mijn lichtje uit, en werd mijn leven zoals het was beëindigd.
Op dit moment is het exact 20 jaar en 15 minuten geleden.
Voelt een beetje vreemd wel, om zo terug te kijken, het heeft zó’n enorme impact gehad op mijn en ons leven.

Over exact 2 dagen en 2 uur is het mijn 20e herjaardag.
Om half vier ’s nachts werd ik toen even wakker gemaakt, en was ik er weer. Mijn nieuwe leven begon.
Ook wel een beetje vreemd, dat mijn nieuwe leven begon op de verjaring van het einde van mijn moeders leven, 29 jaar eerder. Exact, ja, bijna wel waarschijnlijk.

Ik neem er overmorgen wel een glaasje op, een herjaardag kan je vieren.
Maar die einddag maakt me elk jaar toch weer even een beetje stil.
Dus ga ik nu maar stil naar bed…

Gezondheidszorg…

En waarom is die gezondheidszorg zo duur?
Ik denk dat ik het weet!

Ik heb pijn in mijn achillespees, dus ga ik eind oktober 2014 naar de huisarts.
Die verwijst me na van een afstandje gekeken te hebben hoe dik hij is door naar de podotherapeut.
Daar krijg ik speciaal op maat gemaakte inlegzooltjes (krijg=koop, niet gratis natuurlijk).
Die helpen niet genoeg, dus verwijst deze me door naar de fysiotherapeut. Die maakt eerst een echo, en gaat me daarna te lijf met shockwave therapie.
Dat helpt niet genoeg, integendeel, dus moet ik naar de orthopedisch specialist. Ho stop, eerst weer naar de huisarts want er moet weer een verwijsbrief komen.
De orthopeed kijkt met haar vingers (AU!) en wil eerst weer een echo hebben. Natuurlijk kan dat niet op dezelfde dag dus dat was alweer twee keer parkeergeld, twee keer hondenoppas, en twee keer van Rhenen naar Ede en weer terug rijden.
Op basis van de echo besluit de orthopeed mij door te verwijzen naar de revalidatie-arts.
De revalidatie-arts kijkt ook met zijn vingers (AUAU!) en vindt dat ik met een nachtspalk moet gaan slapen, bij voorkeur helemaal niet meer mag lopen, en neemt mij vervolgens mee op een stevige wandeling naar de gipskamer omdat dat gelukkig wél meteen blijkt te kunnen.
Met de nachtspalk in een tasje laat ik mijn auto maar weer ophalen door de parkeerhulp, dat eind lopen zag ik sowieso al niet meer zitten.
Inmiddels is het eind mei. De revalidatiearts besluit telefonisch dat het allemaal niet genoeg geholpen heeft en komt met twee mogelijkheden. Terug naar de orthopeed voor chirurgisch ingrijpen, of naar de Sint Maartens Kliniek in Nijmegen voor een second (really? More like sixth) opinion.
Ik kies voor de SMK, daar zitten immers de gespecialiseerde orthopeden. Maar daarvoor moet ik wel weer eerst naar de huisarts, want er moet weer een verwijsbrief komen.
Had ik daar niet beter meteen heen gekund? Had een heel aantal stappen en maanden gescheeld!

Maar nu komen we wel bij de aanleiding tot deze klacht.
Gisteren belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling. Eerder hadden ze het verslag van de revalidatie-arts nog niet binnen, en dat is dan niet handig.
Maar gisteren waren er geen artsen aanwezig dus was de praktijk dicht. Zoals zo vaak tegenwoordig.
Vanmorgen belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling.
Maar het telefonisch spreekuur van de aanwezige huisarts was nét voorbij, en de assistente vond toch echt dat ik dat nog een keer met de huisarts moest bespreken.
Morgen belt ze me terug.

Er ligt een verzoek van de revalidatie-arts voor een doorverwijzing naar de SMK, en dat moet dan eerst nog weer met mij besproken worden? Hoezo? In dat verzoek staat duidelijk dat het in overleg met mij is besloten, ik heb een kopie hier!
Of hebben ze zo hard geld nodig dat er weer een telefonisch consult moet komen?

Want tellen jullie mee?

  1. Huisarts – consult
  2. Podotherapeut – consult met zooltjes aanmeten, consult zooltjes aanleggen en goed passend maken, consult controle en constatering dat het niet genoeg is
  3. Fysiotherapeut – intake met echo, 16 x behandeling met shockwave
  4. Huisarts – consult
  5. Orthopeed – consult
  6. ZH Ede – echo
  7. Orthopeed – consult
  8. Revalidatie-arts – consult
  9. ZH Ede – gipskamer nachtspalk
  10. Revalidatie-arts – telefonisch consult
  11. Huisarts – telefonisch consult?
  12. Arts in SMK – consult?
  13. En verder?

Er hebben dus al vijf medisch onderlegde mensen in de afgelopen acht maanden een mening gegeven over mijn achillespees, die meningen komen redelijk met elkaar overeen, maar een oplossing of (werkende) remedie is er nog niet.
Ondertussen heb ik al voor honderden euro’s pijnstillers geslikt, voor 130 euro achillespees braces aangeschaft, voor 150 euro compressiekousen ingekocht want die helpen ook een beetje tegen de pijn. De hondenuitlaatster die ik met ingang van week 21 heb moeten inschakelen heeft me ook al meer dan 400 euro gekost en ik zal haar nog een tijdje nodig hebben. Oja, ik heb ook nog krukken aangeschaft voor 40 euro, omdat je die pas kan huren/lenen als je daar een indicatie voor hebt. Aanschaffen gaat sneller én goedkoper…

Wordt vervolgd…

Beste Vladimir,

feetjeblogt

3062754563_ae14574c83_qMag ik Vladimir zeggen? Fijn. Ik vroeg me even af, heb je iets meegekregen van onze nationale dag van rouw voor de slachtoffers van de terroristische aanslag (laten we het maar gewoon noemen zoals het is) op de MH17?

Nee? Oh, dan heb je echt iets gemist hoor. Het was niet alleen indrukwekkend, het was zoveel meer dan dat. Het was overweldigend. Dat verdriet een bevolking zo dicht bij elkaar kan brengen. Ik wist het niet. Maar vandaag voelde ik het. Van mijn kleinste teen tot aan mijn kruin. Verbondenheid. Trots. Verdriet. En dankbaarheid.

View original post 528 woorden meer

Kriebels

Vanmorgen werd ik, geheel volgens afspraak, gebeld door mevrouw Doctor Greebe, de SAB nazorgspecialist van het UMCU. Die afspraak werd mij zaterdag per papieren post aangekondigd, verrassing! Wel een welkome verrassing, want ik had namelijk op de jaarlijkse enquête ingevuld als vraag of ik zelf achter de vijf-jaarlijkse controle aan moest of dat dat vanuit het UMCU opgestart zou worden.
Het antwoord was dubbelzinnig, het ziekenhuis wílde dat wel opstarten, maar veel patiënten bleken dat niet zo te kunnen waarderen. Dus deden ze het toch maar niet.
Nou, daar heb je wat aan.

Maar goed, het balletje rolde nu toch, dus gaf mevrouw Greebe hem meteen nog maar een extra zetje: ze gaat het inplannen, en dan krijg ik vanzelf de oproep in de bus.
Op mijn vraag op wat voor termijn dat ongeveer zou zijn was haar antwoord, dat het tussen nu en het einde van de maand werd. Op een donderdag, want dan kan ik meteen na het onderzoek bij haar op consult komen. En twee weken later gaat ze dan telefonisch de uitslag van het onderzoek doorgeven en bespreken.
Sjonge, dát is snel ineens!

En nou heb ik de kriebels.
Vorige keer dat ik zelf om het controle onderzoek had gevraagd, in 2003, wat toen in januari 2004 werd uitgevoerd, kreeg ik de uitslag op 20 februari 2004. Foute boel, dus ben ik op 21 februari gestopt met roken. De neurologe die mij belde schrok zo hoorbaar toen ik “ja” moest zeggen op de vraag of ik nog rookte, en begon zo te hakkelen over de in te plannen behandeldata en of ik dat wel zou halen, dat ik toen na dat telefoongesprek meteen aan Rob had gevraagd om voor mij een afspraak bij een auriculo-therapeut te maken. Met een peuk vanwege de schrik, dat dan weer wel. 😳
Ik rook niet meer, sinds 21 februari 2004 niet meer.
Maar ik heb nu wel de kriebels, ik vind het eigenlijk toch best wel weer spannend nu.

4 oktober, dierendag

Maar 4 oktober is niet alléén maar dierendag voor ons.

Steevast belt mijn vader me op 4 oktober, want het is ook een beladen datum voor familie De Jong.
Op 4 oktober 1966 gaf mijn moeder zich gewonnen in haar strijd tegen de kanker die haar van binnenuit langzaam ombracht.
Dat bezorgt mijn vader, maar ook mij, wat gemengde gevoelens over deze dag.

Maar er is meer.
Op 4 oktober 1995 werd ik bijgebracht na een spoed-hersenoperatie die om zeven uur ’s avonds op 3 oktober begonnen was vanwege de hersenbloeding die ik in de nacht van 1 op 2 oktober 1995 kreeg. Ik was midden in de nacht ook al een keer wakker gemaakt zodat Rob kon controleren of ik nog wel “ik” was. En dat was ik. 😉
Voor mij is het sindsdien ook mijn herjaardag. “Wij lotgenoten” noemen dat zo.
En als je het zo bekijkt ben ik vandaag dus 18 geworden! 😀

Is dit nou een zwarte dag met een gouden randje? Of eerder een gouden dag met een zwart randje?
Ik denk dat hij voor mijn vader wat zwarter is, voor Rob wat meer goud, en voor mij zit het er een beetje tussenin.
Zwart-goud gemêleerd zeg maar. Zwart-goud gestroomd noem je dat in kynologentaal.
Ach, de zon schijnt nu, vanmorgen regende het hard, dus ook de natuur weet het even niet. Wisselvallig noem je dat in meteorologentaal.
Zo’n slechte dag is het dus niet, vandaag.
Het gaat bèst noem ik dat, in mijn taal. 😉