Merkwaardig

Het viel me al vaker op, maar nu ik er eens over nadacht springt het me echt in het oog.
Ik werk als Kynologisch Instructeur en als Kynologisch Gedragstherapeut. Voor beide beroepen heb ik opleidingen gevolgd, die me in totaal meerdere duizenden euro’s hebben gekost.
Ik volg bijscholingen en aanvullende opleidingen voor rond de duizend euro per jaar.
En toch klagen mensen wel eens over mijn prijzen voor privé les of gedragsconsult.
Serieus, €45 per uur privé les (€60 op locatie) of €50 voor een intake bij hen thuis, vinden ze veel. Dat ze me daarna ook nog altijd kosteloos mogen bellen en/of mailen met vragen ontgaat ze kennelijk geheel.

Als ik dan kijk wat de prijzen zijn van zo’n zelfbenoemde KI of GT die video’s kijken van een Mexicaan als opleiding beschouwt, niets bijleert, en niet openstaat voor moderne (bewezen!) methoden, kan ik er met mijn pet niet bij dat er mensen zijn die dat grif betalen! Ik bedoel maar, €365 voor anderhalf uur op locatie vind ik véél! En de nazorg laat dan meestal flink te wensen over, of ze komen nog een keer op huisbezoek voor, jawel, wéér €365 want “dat zijn de kosten”.

Verbazend ook, dat de websites van dergelijke personen altijd uitpuilen van de lovende reviews, soms wel honderden succesverhalen bij iemand die net een jaartje bezig is.
Of misschien niet zo heel verbazend, als je weet dat die reviews geregisseerd worden door de “hondenfluisteraar” in kwestie. Klanten krijgen te horen wát ze moeten schrijven, en mogen het niet zelf plaatsen. Goh. Aan de schrijfwijze te zien zijn het ook wel heel vaak dezelfde klanten, met steeds andere honden. Het zal.

Wat ik nou zo merkwaardig vind is dat deze charlatans de meeste media aandacht krijgen. Je ziet ze bij Pauw en bij Tan, in de krant, zelfs in normaal toch best kritische bladen en websites, met hun “succes” verhalen want die klinken zo lekker. Ja, succes tussen aanhalingstekens, want wat je níet van ze hoort zijn de mislukkingen. En dat zijn er nogal wat.

De honden die door hen “behandeld” zijn, zijn best wel een paar dagen rustig en braaf. Tot het shock effect geweken is, en de hond mogelijk ook nog het vertrouwen in zijn baas kwijt is. Het probleemgevende gedrag komt terug, vaak extremer dan tevoren, en de “behandelaar” geeft niet thuis. Want kritiek, nee, dát verdragen ze niet. Kritiek komt je onmiddellijk op een ban van hun Facebook-pagina te staan, je telefoonnummer wordt geblokkeerd, je mail wordt geweigerd. Je staat in de kou, met een nóg groter probleem dan je al had, en een smak geld armer.

Wellicht moet ik ze aanmoedigen. Want hun teleurgestelde klanten komen bij mij en mijn échte collega’s terecht. Hoop ik tenminste, ik weet dat helaas ook heel wat mensen het opgeven en hun hond naar een asiel brengen, in het bos dumpen, of in laten slapen.
Dan moeten wij die mensen gaan uitleggen dat een “quick fix” niet bestaat, en een wondermiddel ook al niet. Dat resultaat tijd, geduld, en inzet nodig heeft, en dat ze die toch echt zélf er in moeten stoppen. Dat we eerst de aangerichte schade ongedaan moeten zien te maken, het vertrouwen herstellen, en dán pas weer met het probleemgevende gedrag aan de slag kunnen. En dat het niet in 100% van de gevallen zal lukken, helaas.
Maar we kunnen ze ook uitleggen dat het op deze manier zoveel brengt. Een betere band, wederzijds begrip, vertrouwen, vriendschap. En dat is géén illusie.

Advertenties

Het is weer 4 oktober!

Jawel, elk jaar komt die datum terug. En elk jaar zorgt die datum bij mij voor gemengde gevoelens.

Voor veel mensen is het enkel Werelddierendag. Dat is natuurlijk zeer de moeite waard en heel belangrijk, want er leven nog veel te veel dieren door de mens in uitermate slechte omstandigheden. Ook veel wilde dieren worden door de mens bedreigd, hetzij direct, hetzij door aantasting of vernietiging van hun leefgebieden.
Het is hier elke dag dierendag, onze dieren wonen en leven hier, we kunnen ze moeilijk een dag overslaan en dat zouden we ook niet willen.

Maar sinds 1992 is het voor veel mensen in Amsterdam/Bijlmermeer veel meer, toen daar op 4 oktober ineens een vliegtuig uit de lucht viel en op het raakpunt van twee flats terecht kwam. Dat wordt vanmiddag herdacht.
Helaas vinden de media het nodig om ook alle beelden weer te tonen, alsof het allemaal nieuw is. Sja.

En voor mij, mijn vader, en mijn tantes, is het meer.
Op 4 oktober 1966 overleed mijn moeder, zijn vrouw, hun zuster. Vandaag is dat 51 jaar geleden, en tóch denk ik er weer aan. Ik weet zeker dat mijn vader er ook weer aan denkt. Vanavond bellen we ook weer even, dat doen we elk jaar.

Voor mij, en Rob, is het zelfs nóg meer.
Het is de verjaring van de dag dat mijn leven opnieuw begon, in 1995. Mijn “herjaardag”, zo noem ik dat. Ik ben dus 22 geworden vandaag. Lekker jeugdig toch?

2016-04-30, Koninginnedag?

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag, al twee jaar niet meer. En toch hè, en toch voelt het nog wel een beetje zo. Mijn hele leven is het al Koninginnedag op 30 april, nou ja, mijn hele leven tot twee jaar geleden dan.

Tegenwoordig is er een Koningsdag, op 27 april.
Daar moet ik nog steeds aan wennen, en ik ben niet de enige.
Vandaag worden er beslist weer oranje uitgedoste toeristen gespot, want de buitenlandse reisgidsen zijn nog niet allemaal up-to-date.
Her en der hangen ook vlaggen met Oranje wimpel, die er woensdag niet hingen.
Koninginnenacht is nu Koningsnacht, dat voelt ook al zo raar. Nou was het weer er ook niet naar hoor, om ergens te gaan zitten, dus de straten in Utrecht waren erg leeg die nacht.

Nee, het is geen Koninginnedag vandaag.
Maar het is wel mooi weer!

Einddag

Het is mijn einddag, althans, de verjaring ervan.
Vannacht 20 jaar geleden ging mijn lichtje uit, en werd mijn leven zoals het was beëindigd.
Op dit moment is het exact 20 jaar en 15 minuten geleden.
Voelt een beetje vreemd wel, om zo terug te kijken, het heeft zó’n enorme impact gehad op mijn en ons leven.

Over exact 2 dagen en 2 uur is het mijn 20e herjaardag.
Om half vier ’s nachts werd ik toen even wakker gemaakt, en was ik er weer. Mijn nieuwe leven begon.
Ook wel een beetje vreemd, dat mijn nieuwe leven begon op de verjaring van het einde van mijn moeders leven, 29 jaar eerder. Exact, ja, bijna wel waarschijnlijk.

Ik neem er overmorgen wel een glaasje op, een herjaardag kan je vieren.
Maar die einddag maakt me elk jaar toch weer even een beetje stil.
Dus ga ik nu maar stil naar bed…

Gezondheidszorg…

En waarom is die gezondheidszorg zo duur?
Ik denk dat ik het weet!

Ik heb pijn in mijn achillespees, dus ga ik eind oktober 2014 naar de huisarts.
Die verwijst me na van een afstandje gekeken te hebben hoe dik hij is door naar de podotherapeut.
Daar krijg ik speciaal op maat gemaakte inlegzooltjes (krijg=koop, niet gratis natuurlijk).
Die helpen niet genoeg, dus verwijst deze me door naar de fysiotherapeut. Die maakt eerst een echo, en gaat me daarna te lijf met shockwave therapie.
Dat helpt niet genoeg, integendeel, dus moet ik naar de orthopedisch specialist. Ho stop, eerst weer naar de huisarts want er moet weer een verwijsbrief komen.
De orthopeed kijkt met haar vingers (AU!) en wil eerst weer een echo hebben. Natuurlijk kan dat niet op dezelfde dag dus dat was alweer twee keer parkeergeld, twee keer hondenoppas, en twee keer van Rhenen naar Ede en weer terug rijden.
Op basis van de echo besluit de orthopeed mij door te verwijzen naar de revalidatie-arts.
De revalidatie-arts kijkt ook met zijn vingers (AUAU!) en vindt dat ik met een nachtspalk moet gaan slapen, bij voorkeur helemaal niet meer mag lopen, en neemt mij vervolgens mee op een stevige wandeling naar de gipskamer omdat dat gelukkig wél meteen blijkt te kunnen.
Met de nachtspalk in een tasje laat ik mijn auto maar weer ophalen door de parkeerhulp, dat eind lopen zag ik sowieso al niet meer zitten.
Inmiddels is het eind mei. De revalidatiearts besluit telefonisch dat het allemaal niet genoeg geholpen heeft en komt met twee mogelijkheden. Terug naar de orthopeed voor chirurgisch ingrijpen, of naar de Sint Maartens Kliniek in Nijmegen voor een second (really? More like sixth) opinion.
Ik kies voor de SMK, daar zitten immers de gespecialiseerde orthopeden. Maar daarvoor moet ik wel weer eerst naar de huisarts, want er moet weer een verwijsbrief komen.
Had ik daar niet beter meteen heen gekund? Had een heel aantal stappen en maanden gescheeld!

Maar nu komen we wel bij de aanleiding tot deze klacht.
Gisteren belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling. Eerder hadden ze het verslag van de revalidatie-arts nog niet binnen, en dat is dan niet handig.
Maar gisteren waren er geen artsen aanwezig dus was de praktijk dicht. Zoals zo vaak tegenwoordig.
Vanmorgen belde ik de huisarts, althans, dat was mijn bedoeling.
Maar het telefonisch spreekuur van de aanwezige huisarts was nét voorbij, en de assistente vond toch echt dat ik dat nog een keer met de huisarts moest bespreken.
Morgen belt ze me terug.

Er ligt een verzoek van de revalidatie-arts voor een doorverwijzing naar de SMK, en dat moet dan eerst nog weer met mij besproken worden? Hoezo? In dat verzoek staat duidelijk dat het in overleg met mij is besloten, ik heb een kopie hier!
Of hebben ze zo hard geld nodig dat er weer een telefonisch consult moet komen?

Want tellen jullie mee?

  1. Huisarts – consult
  2. Podotherapeut – consult met zooltjes aanmeten, consult zooltjes aanleggen en goed passend maken, consult controle en constatering dat het niet genoeg is
  3. Fysiotherapeut – intake met echo, 16 x behandeling met shockwave
  4. Huisarts – consult
  5. Orthopeed – consult
  6. ZH Ede – echo
  7. Orthopeed – consult
  8. Revalidatie-arts – consult
  9. ZH Ede – gipskamer nachtspalk
  10. Revalidatie-arts – telefonisch consult
  11. Huisarts – telefonisch consult?
  12. Arts in SMK – consult?
  13. En verder?

Er hebben dus al vijf medisch onderlegde mensen in de afgelopen acht maanden een mening gegeven over mijn achillespees, die meningen komen redelijk met elkaar overeen, maar een oplossing of (werkende) remedie is er nog niet.
Ondertussen heb ik al voor honderden euro’s pijnstillers geslikt, voor 130 euro achillespees braces aangeschaft, voor 150 euro compressiekousen ingekocht want die helpen ook een beetje tegen de pijn. De hondenuitlaatster die ik met ingang van week 21 heb moeten inschakelen heeft me ook al meer dan 400 euro gekost en ik zal haar nog een tijdje nodig hebben. Oja, ik heb ook nog krukken aangeschaft voor 40 euro, omdat je die pas kan huren/lenen als je daar een indicatie voor hebt. Aanschaffen gaat sneller én goedkoper…

Wordt vervolgd…

Beste Vladimir,

feetjeblogt

3062754563_ae14574c83_qMag ik Vladimir zeggen? Fijn. Ik vroeg me even af, heb je iets meegekregen van onze nationale dag van rouw voor de slachtoffers van de terroristische aanslag (laten we het maar gewoon noemen zoals het is) op de MH17?

Nee? Oh, dan heb je echt iets gemist hoor. Het was niet alleen indrukwekkend, het was zoveel meer dan dat. Het was overweldigend. Dat verdriet een bevolking zo dicht bij elkaar kan brengen. Ik wist het niet. Maar vandaag voelde ik het. Van mijn kleinste teen tot aan mijn kruin. Verbondenheid. Trots. Verdriet. En dankbaarheid.

View original post 528 woorden meer